گفتار اشاره نورونهای آینه ای و اتیسم

گفتار و‍‍‍ اشاره ارتباط بسیار عمیق و مستقیمی با سیستم های ارتباطی دارد. ارتباط بین اشاره و گفتار به خاطر وجود نورونهای آینه ای[1] توسط محققان زیادی مورد تاکید قرار گرفته است (دیپلگنیرو[2] و همکاران، 1992؛ گالسی[3] و همکاران، 1996؛ رزولاتی[4] و آربیب[5]، 1998). بخشی از مهارت های گفتاری به وسیله ی اشاره آموخته می شود.  هرگونه اختلال در اشاره، می تواند منجر به آسیب در مهارت های ارتباطی شود. گفتاردرمانگران در برنامه های درمانی خود از مهارت اشاره استفاده می نمایند اما ماهیت و نحوه ی اثر گذاری آن بر مهارتهای ارتباطی کودکان مبتلا به اختلالات طیف اتیسم مشخص نشده است. براساس تحقیقات توانایی تقلید کلامی، یادگیری زبان و گفتار را در افراد مبتلا به اختلالات طیف اتیسم پیش بینی می نماید. تنها با مشاهده ی رفتار هم سالان، والدین و مربیان خزانه ی رفتاری مشاهده گر به نحو بارزی افزایش می یابد. تحقیقات نشان می دهد که از طریق تقلید می توان پاسخ جدیدی آموخت و پاسخ قبلی را تعدیل نمود (هترینگتون[6] و الیس میو الیس[7]، 1926). اشاره و سه فرآیندیادگیری (گلدن میدو، 2000)، تفکر (الیبالی[8] و همکاران، 2000) و ارتباط (کندون، 1994) به طور متقابل برهم تاثیر می گذارند. اشاره به خاطر هم رویدادی با زبان بیانی، نیازهای شناختی لازم در فرآیند های تفکر، یادگیری و ارتباط را با استفاده از سیستم های نمادین بینایی_ کلامی کاهش می دهد (گوددین میدوو[9]،2003 ). اشاره روی شنونده و یادگیرنده تاثیر می گذارد (ام سی گریگوری[10] و کاپونی[11]، 2004؛ گوددین میدوو، 2003). اشارات نمادین  تقویت کننده ی معانی، درک بزرگسالان و قدرت نگهداری اطلاعات شفاهی را افزایش می دهد. در محیط دارای نوفه این ویژگی برجسته تر به نظر می رسد(کندون، 1994). کودکان پیامهای بیانی پیچیده ی همراه اشارات نمادین را بهتر درک می کنند. عدم وجود اشارات یا وجود اشاره ی مخالف، درک را ضعیف تر می کند و برای درک پیامهای بیانی ساده از اشاره استفاده نمی شود (مک نیل، 2005).


[1]-Mirror Neuron

[2]- Di Pellegrino

[3]- Gallese

[4]- Rizolatti

[5]- Arbib

[6]- Hetherrington

[7]- Eileen- Mavis

[8]- Alibali

[9]- God Din-Meadows

[10]- M. c Gregory

[11]-Capone

/ 0 نظر / 18 بازدید