براساس مشخصه های راهنمای تشخیصی آماری اختلالات روانپزشکی (ویرایش چهارم) یکی ازشاخص های عمده ی اختلال طیف اتیسم، آسیب به مهارت های ارتباطی فرد می باشدکه این آسیب زیر بنای به وجود آمدن مشکلاتی در فراگیری مهارتهای زبانی و گفتاری می گردد و علایم خود را در درک و بیان، رفتار های کاربرد شناسی، الگو های معنا شناختی، الگو های تک واژشناسی و الگو های واج شناختی نشان می دهد. این آسیب در حیطه ی رفتار های کاربرد شناسی باعث می شود که فرد از ژست ها و اشارات ارتباطی کم استفاده نماید، از دانش کم در مورد نقش های گوینده و شنونده برخوردار باشد،تماس چشمی کمی داشته باشد، در تغییر موضوع گفتگو مشکل داشته باشد، انزوا را دوست داشته باشد، در حفظ موضوع مکالمه مشکل داشته باشد و استراتژی های ارتباطی کمی را به کار گیرد. در حیطه ی معنا شناختی علایم اتیسم به این شکل مشاهده می شود: فراگیری کند گفتار ، کاربرد محدود معانی کلمات (نقص درتعمیم کلمات) و ضعف در توانایی طبقه بندی (کرشک و همکاران، 1997). کودکان مبتلا به اختلالات طیف اتیسم از ژست ها و اشارات ارتباطی نیز به شکل محدودی استفاده می نمایند (پییری دال[1]، 1999).


[1]- Carr E.G, Pridal

/ 0 نظر / 18 بازدید